تبلیغات
مخزن المعارف و اللطائف - مطالب مرداد 1389

اگر پرده به کنار رود، بر یقین من افزوده نمی شود.

حال خلد و حجیم دانستم به یقین آن چنان که می باید
گر حجاب از میانه برگیرند آن یقین ذره ای نیفزاید

رشیدالدین وطواط

پرده را گر ز پیش بردارند مر مرا در یقین نیفزاید
زانکه امروز کار فردا را آنچنان دیده ام که می باید

محمدبن غازی ملطیوی

مردم خفتگانند؛ چون بمیرند بیدار می شوند.

مردمان غافلند از عُقبی همه گویی به خفتگان مانند
ضرر غفلتی که می ورزند چون بمیرند آنگهی دانند

رشیدالدین وطو

از این خواب اگر کوته است ار دراز گِه مرگ بیدار گردیم باز

اسدی طوسی

تا چنین زنده ای تو در خوابی چون بمیری تمام دریابی

اوحدی

گفت مرد خرد در این معنی که سخن های اوست چون فتوی
خفته اند آدمی ز حرص و غلو مرگ چون رخ نمود «فانتبهوا»

حدیقه سنایی

مردم به زمانه خویش شبیه ترند تا به پدران خویش.

خلق را نیست سیرت پدران همه بر سیرت زمانه روند
دوستند آن که را زمانه نواخت دشمنند آن که را زمانه فکند

رشیدالدین وطواط

سربه سرخلق جهان مانند دَورند ای پسر نیستند از صد یکی ماننده جدّ و پدر

عادل بن علی شیرازی

آن که قدر و اندازه خویش بشناسد، هلاک نمی شود.

هرکه مقدار خویشتن بشناخت از همه حادثات ایمن گشت
از مضیق غرور بیرون جست در مقام سرور ساکن گشت

رشیدالدین وطواط

گرفتی از سر غفلت کم خویش نمی دانی بهای یک دم خویش
از این غفلت چو فردا گردی آگاه پشیمانی ندارد سودت آنگاه

عطار نیشابوری

ارزش هرکس به اندازه چیزی است که آن را نیکو می داند.

قیمت تو در آن قَدَر علم است که تن خود بدان بیارایی
خلق در قیمتت بیفزایند چون تو در علم خود بیفزایی

رشیدالدین وطواط

قیمت هرکس به قدر علم اوست همچنین گفته است امیرالمؤمنین

ناصرخسرو

شرف و قیمت و قدر تو به فضل و هنر است نه به دیدار و به دینار و به سود و به زیان

فرّخی

هرکه خود را بشناسد، پروردگار خویش را خواهد شناخت.

بر وجود خدای، عزّ و جلّ هست نفس تو حجتی قاطع
چون بدانی تو نفس را، دانی کوست مصنوع و ایزدش صانع

رشیدالدین وطواط

چون گوهر خویش را ندانستی مر خالق خویش را کجا دانی

ناصرخسرو

چون تو در علم خود زبون باشی عارف کردگار چون باشی

سنایی

مرد در زیر زبانش پنهان است.

مرد پنهان بود به زیر زبان چون بگوید سخن بدانندش
خوب گوید، لبیب گویندش زشت گوید، سفیه خوانندش

رشیدالدین وطواط

تا مرد سخن نگفته باشد عیب و هنرش نهفته باشد

سعدی

زبان در دهان ای خردمند چیست کلید درِ گنج صاحب هنر
چون در بسته باشد چه داند کسی که جوهرفروش است یا پیله ور

سعدی

آدمی مخفی است در زیر زبان این زبان پرده است بر درگاه جان

مولوی

با هر سخنی که گفت برهان شده مرد کش پایه به چاه یا به کیهان شده مرد
پس حرف همان است که مولا فرمود «در زیر زبان خویش پنهان شده مرد»

شهریار

پرده گشایِ عقلِ هر آن کس بود سخن بتوان شناخت نیک و بد هرکس از کلام

لامع

هنر به دست بیان است از اختیار سخن چنان که زیر زبان است پایگاه رجال

عنصری

حال متکلم از کلامش پیداست از کوزه همان برون تراود که در اوست

شیخ بهایی

سخن آوای هرچه بردارد مایه خویش از او پدید آرد
بنماید به خلق پایه خویش آگهی شان دهد ز مایه خویش
گرچه مردی بزرگوار بود در معانی سخن گزار بود
تا نگوید سخن ندانندش خیره و عمرسار خوانندش
مرد زیر زبان بود پنهان سایر است این مثل به گرد جهان

هرکه زبان او خوش باشد، برادران او بسیار باشند.

گر زبانت خوش است جمله خلق در مودّت برادران تواند
ور زبانت بدست، در خانه خصمِ جانِ تو چاکرانِ تواند

رشیدالدین وطواط

همی تا توانی سخن نرم دار دل مردمان با سخن گرم دار
کسی را میازار در گفتگوی به کین و زیان کسان ره مپوی

ملک الشعرای بهار

خوب گفتن پیشه کن با هرکسی کاین برون آهنجد از دل بیخ کین
مر سخن را گندمین و چرب کن گر نداری نان چرب و گندمین
خوب گفتار ای پسر بیرون برد از میان ابروی دشمنْت چین

ناصرخسرو

با نیکی کردن آزاد بنده می شود [و راه خدمتکاری می پوید].

گرت باید که پیش تو باشند سروران جهان سرافکنده
مردمی کن که مردمی کردن مرد آزاد را کند بنده

رشیدالدین وطواط

بشارت ده مال بخیل را به میراث خوار یا آفتی از روزگار.

هرکه را مال هست و خوردن نیست او از آن مال بهره کی دارد
یا به تاراج حادثات دهد یا به میراث خوار بگذارد

رشیدالدین وطواط

بخل نخلی است دخل آن همه خار خار آن جان خستگان آزار
بخل نخلی است نوش آن همه نیش جگر خستگان ز نیشش ریش
هیچ گه بر در بخیل مرو به عزیزی او ذلیل مشو

جامی

هرکه بر خویشتن نبخشاید گر نبخشد کسی بر او، شاید

سعدی

گر تو را مال و جاه و تمکین است حادث و وارث از پی این است

سنایی

روز و شب منتظر حادث و وارث باشد هرکجا آزوَری ضابط و زرداری هست

ابن یمین فریومدی

نگاه نکن که می گوید؛ ببین چه می گوید.

شرف قائل و خساسست او در سخن کی کنند هیچ اثر
تو سخن را نگر که حالش چیست در گزارنده سخن منگر

رشیدالدین وطواط

سپردن به گفتار گوینده گوش به تن نوش یابی، به دل رای و هوش
سخنگوی چون برگشاید سَخُن بمان تا بگوید، تو تندی مکن
سخن بشنو و بهترین یادگیر نگر تا کدام آیدت دلپذیر

فردوسی

زاری کردن به وقت بلا، تمامی محنت است؛ [چرا که موجب محرومیت از ثواب الهی می شود].

در بلیت جزع مکن که جزع به تمامی دلت کند رنجور
هیچ رنجی تمام تر زان نیست کز ثواب خدای مانی دور

رشیدالدین

گر هزارت غم بود با کس نگویی زینهار ای برادر تا نبینی غمگسار خویش را

سعدی

با وجود ستم، هیچ پیروزی ای وجود ندارد.

هرکه از راه بَغْی چیزی جُست ظفر از راه او عنان برتافت
ور ظفر یافت منفعت نگرفت پس چنان است آن ظفر که نیافت

رشیدالدین وطواط

با بودن خودخواهی، ستایشی هم نیست؛ [یعنی هرکه خودخواه باشد، مردم ستایش او نمی گویند و دوستی او نمی جویند].

هرکه را کبر پیشه شد همه خلق در محافل جفای او گویند
و ان که بر مَنْهج تواضع رفت همه عالم ثنای او گویند

رشیدالدین وطواط

تا به کی سرْ پر غرور از گفتنِ ما داشتن تا به کی بر دل سرور از گفتنِ من داشتن

اختر خراسانی

با بودن بخل، هیچ نیکویی نیست [یعنی مردم نسبت به آن که بخیل باشد، نیکی نمی کنند، یا بخل و نیکی با هم جمع نمی شوند].

هرکه را بخل پیشه شد، دگران نیست ممکن که طاعتش دارند
حق گزاری است طاعت و او را نبُوَد حق، چگونه بگزارند

رشیدالدین وطواط

بخیلی مکن هیچ اگر مردمی همانا که کم باشی از آدمی

فردوسی

هرکه بر خویشتن نبخشاید گر نبخشد کسی بر او، شاید

سعدی

از بخیل چنان کند پرهیز که خردمندِ پارسا ز حرام

فرخی

بسیار غذا خوردن مانع تندرستی است.

نشود جمع هیچ مردم را تندرستی و خوردنِ بسیار
مذهب خویش ساز کم خوردن گرْت جان عزیز هست به کار

رشیدالدین وطواط

خوردن برای زیستن و ذکر کردن است تو معتقد که زیستن از بهر خوردن است

سعدی

مشو در خورش تند و بسیار خوار به خوان کسان دست کوتاه دار
به هر خوردنی دست منما دراز از آن خور کجا هست پیشت فراز

ملک الشعرای بهار

طعام افزون مخور ناگاه و ناساز که آن افزون تو را بی شک خورد باز

عطار

اشک چون شنگرف اسرار دل است سیر خوردن چیست؟ زنگار دل است

عطار

هرکه بر تن می فزاید نور جان کم می کند می گذارم «فیض» تن تا نور جان آید مرا

فیض کاشانی

سالاری و بزرگی با بی ادبی جمع نمی شود.

بی ادب مرد کی شود مهتر گرچه او را جلالت نسب است
با ادب باش تا بزرگ شوی که بزرگی نتیجه ادب است

رشیدالدین وطواط

بی ادب تنها نه خود را داشت بد بلکه آتش در همه افاق زد

مولوی

سرمایه بزرگی و دولت بود ادب کاهنده مشقت و زحمت بود ادب
چندان که گشته بی ادبی شاهد غرور صد آن قدر دلیل کیاست بود ادب
کی می رسد ز بی ادبی مرد ره به جای چون هادی طریق نبالت بود ادب
می کوش در جهان که عزیز جهان شوی چون منتج فواید عزت بود ادب
داری اگر هوای بزرگی ادیب باش مستلزم فنون کرامت بود ادب

لامع

با ادب را ادب سپاه بس است بی ادب با هزار کس تنهاست

ابوالحسن شهید

مهر محکم شود ز خوش خویی دوستی کم کند تُرُش رویی
خُلق خوش خَلق را شکار کند صفتی بیش از این چه کار کند

اوحدی


سه شنبه پنجم مرداد 1389

میلاد منجی عالم بشریت خجسته باد

   نوشته شده توسط: مسعود    نوع مطلب :متفرقه ،




ماه نیمه شعبان، دامن فرا می چید و چون عابری بی مركب، عرصه آسمان راترك می گفت. هاله ماه، همچون مروارید اشك، از چشم آسمان بر سینه فلق می غلتید. لحظاتی بعد، در و دیوار سامرا، نقاب شب را به كناری می زد و سپیده سحرگاهان، پیشانی روشن اش را بر ریگزارهای ساكت صحرا می سایید. دروازه سحر اندك اندك باز می شد و جهان با شروع صبحی مبارك، شكوه دیگری به خود می گرفت. هنوز نغمه و نیایش سحرگاهی به پایان نرسیده بود كه در یكی از خانه های گلین شهر، كودكی به دنیا آمد كه او نیز بی درنگ، با زمزمه موحدانه صبح همنوا شد. پدر در حالی كه شكر و شادی در چشمانش موج می زد، فرمود: «حمد و سپاس خدای را كه عمرم بخشید تا جانشینم را- كه از من است و در صورت و سیرت شبیه ترین مردم به رسول خداست- ببینم. خدایش در پرده ستر نگاه می دارد و سپس ظاهر می شود و زمین را از عدالت پر می كند آن چنان كه از ستم پر شده است.»
و بدین ترتیب، در آن سپیده دم، شگفت انگیزترین ولادت بر دامان زمین نقش بست و مهدی(عج)؛ آن طفل موعود، پس از چند لحظه، غیبت هفتاد و چهار ساله خود را آغاز كرد و دستی قادر در آستین غیب فرو رفت و از آن پس، چشم انتظاری آدم و عالم آغاز شد.
آنك ای نازدانه نرگس! از آن غیبت مقدر، روزگار درازی است كه می گذرد و ما هر جمعه، چشم راه نشین خود را با سوزن صبر به قدمگاه مشرقی ات می دوزیم و همه جاده های دور و نزدیك را، به صبح جمعه می رسانیم تا جان سرشار از انتظارمان را، به لحظه ظهور ذوالفقار شما برسانیم و با یاد غروب غصه های زینب سلام الله علیها دستی بر یالهای ذوالجناح تان بكشیم.
سالار سبزپوش دل! سالهاست كه بر تخته سنگ صبوری نشسته ایم تا صبح پیشانی شما، از پشت غبار غیبت برآید و چشم منتظران، به جاروب مژگان، خاك غریبی از پیراهنتان بروبد و غبار نعلین شما را، به باران اشك بشوید. اما چه كنیم كه غروب جمعه ها، بی حضور نرگس چشم شما از راه می رسد و عطر عبایتان را، در غربت ما كه به درازای غیبت شماست، می پراكند. آقا! حكایت انتظار ما امروزی نیست. این داغ، پیش از آن كه گل وجود شما در دامان نرگس، به ناز بشكفد و باز روزی دیگر، در غنچه راز غائب شود، بر پیشانی ما نشسته بود. ما وارث اندوه كوفه و كربلاییم، ما چشم به راه رقص ذوالفقار و شیهه ذوالجناحیم.
ای سوار صبح ظهور! بیایید كه دیگر دیر است. دیر از آن رو كه جانمان را دیگر تاب تحمل دوری شما نیست. بیایید و نگاه قبیله انتظار را، از سر راه بردارید. آقا! شما دعا كنید، كه دعای فرج بر زبان شما خوش تر است.
میلاد مبارک باد


سه شنبه پنجم مرداد 1389

اعمال نیمه شعبان

   نوشته شده توسط: مسعود    نوع مطلب :مباحث و مقالات معرفتی ،


اعمال نیمه شعبان

حقیقت عبودیت و بندگی خداوند دعاست. دعا رو آوردن همه نیاز است به درگاه غنی مطلق چه اینكه اعتبار انسان به درگاه خالق بی‌همتا به همین دعاست و هدف از آفرینش تمامی موجودات به بندگی و اطاعت آنان است. اگرچه همه ایام مبارك است اما در بین ایام سال ماه شعبان و و در بین شعبان، نیمه آن به جهت تعلق به شخصیتی كه جان جانان و فرمان فرمای فرامین ممكنات است، اعتبار آن را صد چندان می كند نیمه شعبان لیلة القدر همة اولیاء و عاشقان خداست. آنان كه دل در گرو معبود بسته‌اند و رنج و محنت غروب غمبار غیبت را به تن خریده‌اند چشم انتظار صبح صادق صداقت و عدالتند.

امام علی علیه السلام به نقل از پیامبر صل الله علیه و آله می‌فرماید: «خداوند متعال در شب نیمه شعبان فرشته‌ای را نازل فرموده كه از غروب خورشید تا طلوع فجر ندا می‌دهد: «آیا توبه‌كننده‌ای در این شب است تا او را بیامرزم و آیا طالب رزقی است تا او را رزق بدهم»(1)
امام محمد باقر علیه السلام، در فضیلت شب نیمه شعبان می‌فرماید: «شب نیمه شعبان، پس از شب قدر بافضیلت‌ترین شب‌هاست. در آن شب خداوند به بندگان عطا می‌كند و بر آنان منت نهاده و ایشان را می‌بخشد بنابراین در تقرب به خدا در آن شب كوشش كنید، زیرا خداوند به ذات خود قسم یاد كرده هیچ سائلی را در آن شب رد نكند مادامی كه درباره معصیت از خداوند چیزی نخواهد.»(2)
در روایتی دیگر امام رضا علیه السلام هم درباره فضیلت این شب فرمود: «این نیمه شعبان است كه خداوند، بنده‌ها را از آتش جهنم آزاده نموده، گناهان كبیره آنان را می‌آمرزد. بنابراین در این شب ذكر خداوند تبارك و تعالی و دعا و استغفار زیاد داشته باشید زیرا كه پدرم فرمود: دعا در این شب مستجاب است.»(3)

شب نیمه شعبان فضیلت‌های زیادی دارد كه افق آن در تشبیه پیامبر اعظم صل الله علیه و آله نمایان است. ایشان می‌فرماید: «علی بن ابی طالب در میان اهل بیت پیامبر صل الله علیه و آله به مانند فضیلت نیمه شعبان بر سایر ایام است».(4)

برای این شب عزیز و مبارك كه میلاد سلطان عصر و قلوب است، اعمالی است كه این اعمال بر دو قسم است:

1. دعاها و زیارات 2. نماز

اما قسم اول:

1. غسل.
2. احیاء این شب به نماز و دعا واستغفار.
3. زیارت سالار شهیدان مولی الكونین ابا عبدالله الحسین علیه السلام كه افضل اعمال این شب است.

كه اقل زیارت این است كه بر بامی برآید و به طرف راست و چپ نگاه كند پس سر به آسمان بلند كند و به این كلمات آن امام همام را زیارت كند:
«السلام علیك یا ابا عبدالله، السلام علیك و رحمة الله و بركاته».

نقل دیگری در زیارت حضرت سید‌الشهداء علیه السلام

استاد بزرگوار حضرت آیت‌الله العظمی وحید خراسانی دامت‌بركاته می‌فرمودند:

هر كس به این كلمات در هر زمان و مكان اباعبد‌الله الحسین علیه السلام را مورد خطاب قرار دهد برایش ثواب زیارت كامل امام حسین علیه السلام نوشته شود كه همانند زیارت خدا می‌توان در عرش كبریایی است و آن كلمات این است:


سه مرتبه بگویید «السلام علیك یا اباعبدالله و علی المستشهدین بین یدیك و رحمة الله و بركاته».

و البته برای امام حسین علیه السلام در این شب زیارت مخصوص دیگری نقل شده كه در باب زیارات امام حسین علیه السلام حاج شیخ عباس قمی در كتاب شریف مفاتیح الجنان بدان اشاره فرموده است.
4. خواندن دعای كمیل.
5. خواندن این دعا كه بمنزله زیارت امام زمان علیه السلام است. «اللهم بحق لیلتنا هذه و مولودها ... ».
6. دعایی كه امام صادق علیه السلام فرموده‌اند: «اللهم انت الحی القدیم ...».
7. دعایی كه پیامبر اكرم صل الله علیه و آله فرمودند: «اللهم انت الحی القیوم ...».
8. خواندن این دعا: الهی تعرض لك فی هذا اللیل ...».
9. خواندن صلوات كه هر روز بعد از زوال (بعد از نماز ظهر) می‌خوانند: « اللهم صل علی محمد و آل محمد شجرة النبوة ...».
10. هر یك از «سبحان الله و الحمد لله و الله اكبر و لا اله الا الله» را 100 مرتبه بگوید.

و اما نمازها

1. پس از نماز عشاء، دو ركعت نماز بخواند در ركعت اول حمد و سوره قل یا ایها الكافرون و در ركعت دوم سوره مباركه حمد و سوره قل هو الله احد و نماز را تمام كند، بعد از سلام، تسبیحات حضرت زهرا(س).

سپس این دعا را بخواند: «یا من الله ماجأ العباد …».

2. خواندن نماز جناب جعفر طیار كه كیفیت آن چنین است: چهار ركعت است، همانند نماز صبح در نماز اول بعد از سوره مباركه حمد، سوره اذا زلزلت الارض زلزالها و در ركعت دوم بعد از حمد سوره والعادیات. و در نماز دوم ركعت اول بعد از سوره حمد اذا جاء نصر الله والفتح و در ركعت دوم بعد از حمد، سوره قد هو الله احد. در این چهار ركعت در حالت قیام بعد از تمام شدن حمد و سوره، ذكر سبحان‌الله و الحمد لله و لا اله الا و الله اكبر را 15 مرتبه می گوید و در ركوع 10 مرتبه و پس از ركوع در حالت ایستاده 10 مرتبه و در سجده اول 10 مرتبه و بعد از اینكه سر برداشت و نشست 10 مرتبه و در سجده دوم، 10 مرتبه و پس از آن كه از سجده دوم سر برداشت باز 10 مرتبه كه مجموع این تسبیحات 300 مرتبه می‌شود.

3. خواندن 4 ركعت نماز: در هر ركعت حمد یك مرتبه و پس از حمد قل هو الله احد 100 مرتبه می خواند و بعد از اینكه نماز تمام شد این دعا را می خواند: «اللهم انی الیك فقیر ...».

4. خواندن صد ركعت نماز (50 تا دو ركعتی) در هر ركعت یك مرتبه حمد و 10 مرتبه سوره قل هو الله احد.

5. شش ركعت نماز در هر ركعت بعد از سوره حمد، سوره یس. تبارك الملك و سوره توحید.
--------------------------------------------------------------------------------

[1] . ثواب الاعمال، ج3، ص323؛ بحارالانوار، ج98، ص415.
[2] . مصباح المتهجد، ص831، مصباح الزائر، ص405، مفاتیح الجنان، اعمال
شب نیمه شعبان.
[3] . مصباح المتهجد، ص837. [4] .
بحارالانوار، ج37، ص52.


سفارش آیت الله وحید برای نیمه شعبان

معظم له منتظران حضرت را به دعا و توسل عمومی جهت تعجیل ظهور امام عصر علیه السلام در شب نیمه شعبان توصیه نموده و یادآور شده‌اند.

در آستانه نیمه شعبان حضرت آیت الله وحید توصیه مهمی را برای عموم مردم نمودند متن این توصیه که در پایگاه اطلاع رسانی معظم له موجود است به این قرار می باشد:

با توجه به روایات نقل شده از اهل بیت علیهم السلام در مورد تأثیر دعای همگانی و نیز بر اساس اهمیت فوق العاده شب نیمه شعبان که هم شب میلاد آن امام رحمت و مهربانی و هم با فضیلت ترین شب سال پس از شب قدر است.

آیت‌الله العظمی وحید خراسانی تاکید کرده‌‌اند: سزاوار است عموم مؤمنین و مؤمنات در آن شب عزیز پس از قرائت سوره یس و اهداء آن به آستان مقدس ولیعصر ارواحنا فداه و خواندن زیارت سلام علی آل یس، رأس ساعت 11 شب نیمه شعبان دعای فرج را بخوانند و تعجیل ظهور مولود نیمه شعبان را از خداوند متعال درخواست کنند.

همچنین مناسب است تا در تمامی مکان های مقدس و مجالس جشن و سروری که در آن شب تشکیل می‌گردد قرائت سوره یس و دعا و توسل همگانی انجام گیرد.